باورهای مخرب در ازدواج (قسمت دوم)

زناشویی ۳۰ بهمن ۱۳۹۶ یک دیدگاه

در مقاله قبلی، باورهای مخرب در ازدواج را توضیح دادیم. حال با پورتال رنگی همراه باشید.

باورهای مخرب در ازدواج (قسمت دوم)
باور نادرست شماره ۵: همسران خوب باید مایه خوشحالی یکدیگر باشند.

یکی از ناخوشایندترین خطاهایی که بیشتر اشخاص مرتکب می شوند این است که مسئولیت احساسات دیگران را می پذیرند. «تقصیر من است که هامون ناراحت است. من نمی دانم چطور باید همسر خوبی برای او باشم.»، «من هرکاری می کنم تا مارال را خوشحال کنم، اما تاثیر عکس دارد.»
موضوع خوشحالی بار سنگینی است که بیشتر اشخاص روی دوش خودشان و دیگران می گذارند. اگر بچه ها خوشحال نباشند، والدین احساس گناه می کنند و بچه ها احساس می کنند که اگر مایه افتخار و خوشحالی والدین شان نشوند، باعث سرافکندگی آن ها می شوند. مفهوم«شادمانی» برای خود فرد یا دیگران، معیاری است که اغلب برای تعیین ارزش فردی به کار می رود. یک مشکل این است که اصطلاح «شادمانی» تا حدودی مبهم است. در یک معنا، شادمانی و خوشحالی به عدم درد و رنج و افسردگی، اضطراب یا دیگر حالات منفی جسمانی و هیجانی اشاره دارد. در اینجا، به ما گفته می شود از چه چیزی اجتناب کنیم، نه اینکه در جستجوی چه چیزی باشیم. یکی از موانع اصلی این عقیده این است که ناراحتی ها، ناامیدی ها و ناکامی ها بخش اجتناب ناپذیر زندگی هستند. تلاش برای فرار از موارد غیرقابل اجتناب تنها می تواند ناکامی را تشدید کند، و ممکن است به لرزش خود و ناراحتی بیشتر منجر شود. اما فردی ناآگاه ممکن است بگوید:« چون گه گاهی احساس افسردگی، خشم یا ناراحتی می کنم، بدیهی است که تو به عنوان همسرم وظایف خودت را به خوبی انجام نداده ای. اگر همسر خوبی بودی، من چنین احساسی نداشتم.»
وقتی خوشحالی و شادمانی به عنوان حالتی از رضایت، کامیابی یا پیشرفت تعریف شود؛ اغلب اشخاص می پرسند:«آیا من به راستی خوشحال هستم؟ آیا دیگران از من خوشحال تر هستند؟ اگر من خوشحال نیستم، تقصیر چه کسی است؟»
نگرانی و فکر و خیال بابت خوشحالی، اغلب به ناراحتی منجر می شود. واقعیت این است که وقتی به طور مستقیم به دنبال خوشحالی باشید، نمی توانید آن را بدست آورید. خوشحالی محصول فرعی فعالیتهای دیگر است. دویدن به دنبال خوشحالی تنها می تواند به ناکامی منجر شود، اگر نگوییم موجب ناراحتی می شود. آدم های خوشحال بر خودشان تمرکز ندارند( یا درصدد خوشحال کردن دیگری نیستند.) مسئولیت احساساتشان را می پذیرند و در پی فعالیت های لذتبخش هستند. می گویند که خوشحالی در پی انجام کاری که دوست دارید نمی آید، بلکه در دوست داشتن کاری که انجام می دهید معنا می یابد. خوشحالی اغلب زودگذر است؛ خوشحالی حالتی نهایی و ماندگار نیست که همیشه با ما بماند. بنیامین فرانکلین تاکید کرده است:« خوشی انسان محصول بخت و اقبال نیست که به ندرت رخ می نماید، بلکه محصول مزیت های کوچکی است که هرروز رخ می دهد.» ابراهام لینکن تاکید کرد:«آدم ها به همان اندازه خوشحال هستند که خیال می کنند خوشحالند.» این اصول در مورد ازدواج نیز به کار می رود: این مسئولیت همسران نیست که یکدیگر را خوشحال کنند. آدم ها خودشان مسئول شادمانی یا ناراحتی شان هستند. البته رفتارهای دیگران ممکن است موانعی را در مسیرتان قرار بدهد. خوشحال بودن در کنار همسری دوست داشتنی، شوخ طبع و حمایتی، خیلی راحت تر از بودن در کنار همسری پرخاشگر، کینه جو و انتقادی است. اینکه بگوییم، «همسرم مرا با سرزنش هایش ناراحت می کند» از نظر روانشناختی نادرست است. هزاران سال است که برخی فیلسوفان گفته اند این حوادث نیست که ما را ناراحت می کند یا تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه تعبیر و تفسیرهای خودمان از آن رخداده است که باعث ناراحتی مان می شود. پس خیلی صحیح تر است که بگوییم:« من خودم را بابت اینکه همسرم در جمع مرا سرزنش می کند، ناراحت می کنم.» نه اینکه:« همسرم با سرزنش کردن من در جمع باعث ناراحتی ام می شود.» ما خودمان را به دلیل رفتارهای دیگران ناراحت می کنیم.
اگر کسی بر این باور باشد که خوشحالی اش در دستان دیگری است، گرایش می یابد که عقب بنشیند، انتظار بکشد و توقع داشته باشد که خوشحالی مانند تکه ای بزرگ کیک در بشقاب به او تقدیم شود. این توقع که خوشحالی توسط دیگران به وجود می آید یا تحویل داده می شود، حالتی از انفعال یا حتی بی علاقگی بوجود می آورد، دو عاملی که اغلب به افسردگی منجر می شود. حقیقت دیگر این است که برخی اشخاص ظرفیت شادی یا خوشحالی را ندارند. اصطلاح فنی آن« فقدان احساس لذت» است، که به عنوان ناتوانی در لذت بردن از تجربه هایی است که بیشتر اشخاص آن را لذت بخش می یابند.
پذیرش مسئولیت برای رضایت و شادمانی خودتان، به طور کلی زندگی و به طور اخص ازدواج را لذت بخش تر و خوشایندتر می کند. اگر کسی مانعی در مسیرتان قرار می دهد، می توانید با اعمالی مثبت و قاطعانه موانع را ازسر راهتان بردارید. خوشحالی شما وابسته به همسرتان یا هیچ کس دیگری نیست، و نباید اجازه دهید که شادی، نشاط یا احساسات روح بخشی را که می تواند وارد زندگی تان شود، تخریب کند.

کلام آخر درباره باور نادرست شماره ۵:

این جمله که:« من همسری می خواهم که از سر عشق، احترام، مهربانی، تحمل، توجه و علاقمندی با من رفتار کند، کسی که بتوانم به او عشق بورزم.»؛ مفهوم مهمی دارد. خوشحال کردن شما برعهده همسرتان یا هیچ کس دیگری نیست. اما سعی کنید به هیچ کس اجازه ندهید شادی و لذتی را که می توانید وارد زندگی تان کنید، از بین ببرد.
باور نادرست۶: در ازدواج های موفق، خانه مکانی امن برای تخلیه خشم است
در زندگی مشترک؛ رفتارهای خودانگیخته، درمیان گذشتن احساسات اساسی، صمیمیت و راحت بودن با یکدیگر، برخی از مهمترین عناصر مهم ازدواج رضایت بخش هستند. اما حس احترام نیز باید وجود داشته باشد. آزادی در محیط زناشویی بدین معنا نیست که زوج ها می توانند با بمب اتمی به شان و عزت نفس یکدیگر حمله کنند.
باور مخرب دیگری که ارتباطی نزدیک با موراد مطرح شده دارد، این است: ازدواج خوب و موفق بر مبنای توجه مثبت بی قید و شرط است. اغلب می شنویم که اشخاص می خواهند همان طور که هستند پذیرفته شوند و مورد عشق و محبت باشند. آن ها در پی میزانی غیرواقع بینانه از دلبستگی هستند بطوری که حتی وقتی بدرفتاری می کنند، باید مورد عشق و محبت باشند. عشق واقعی، همان طور که برخی باور دارند، در پاسخ به حس شوخ طبعی، دلبری، توجه یا ملاحظه کاری فرد داده نمی شود. این گروه توقع دارند که وقتی خوب رفتار نمی کنند و خصوصیات مطرح شده در آنها دیده نمی شود و چیزی به جز غم و غصه به همسرشان نمی دهند، باز هم مورد عشق و محبت باشند. در ذهن این آدم های ساده اندیش چنین پذیرشی ثابت می کند که باید هرکسی را همانطور که به راستی هست دوست داشت. آدم هایی که به چنین باورهای مخربی متوسل می شوند( و تعدادشان هم خیلی زیاد نیست) همسرشان را به نقطه انفجار می رسانند. آن ها به امید یافتن عشق و محبت نامحدود، محدودیت ها را امتحان می کنند. آن ها هرگز آنچه را جستجو می کنند نمی یابند، چون عشق و توجه مثبت در واقع دوطرفه و مشروط است.
روابط صمیمانه به همان احترام، نزاکت و ادبی نیاز دارد که به غریبه ها نشان می دهیم. رفتار مودبانه و محترمانه توام با خوش نیتی و خوشایند، به خلق فضایی توام با آرامش و عشق و محبت کمک می کند و این عوامل تحت اختیار ما هستند.
باور مخرب رایج دیگر در حیطه ارتباطات این است که عشق واقعی یعنی اینکه هرگز مجبور نباشید عذرخواهی کنید. در واقع، اگر زن و شوهر مایل نباند که اشتباهشان را بپذیرند و آماده عذرخواهی برای خطاهایشان نباشند، زندگی شان توام با آزردگی، تنش و حتی تنفر خواهد شد. اگر کاری انجام داده اید که از بابت آن متاسف هستید، به هر طریقی تاسفتان را بیان کنید.

کلام آخر درباره باور نادرست شماره ۶:

بیشتر روان درمانگرها موافقند که ارتباط موفق مستلزم این است که زن و شوهر درباره مسائل روزمره( مثل غذا، فیلم، مبلمان، موسیقی) و درباره موضوعات عقیدتی و مسائل شخصی( مثل معیارهای اخلاقی، انتظارات، نگرش ها و باورها) با هم سازگاری و توافق داشته باشند.

منبع: ۲۳ باور مخرب در ازدواج؛ دکتر آرنولد لازاروس

1
دیدگاه بگذارید

1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
  Subscribe  
Notify of
عسل

سلام عالی بود… تشکر از زحماتتون