سرزمین کاریا

telegram

کاریا (کاری یا کاریه) سرزمینی است در جنوب غربی آسیا ی کوچک در کرانه دریای اژه که از طرف مغرب و جنوب محدود به دریا بوده. کاریا یکی از شهر های (ساتراپی‌ های) ده‌ گانه هخامنشیان در آسیای کوچک بوده و جنگجویان آن جزء سپاهیان ایران بشمار می‌ رفتند

ساکنان  کاریا ابتدا در جزایر دریای اژه سکنی داشته و بواسطهٔ جنگ با یونانی‌ ها به آسیای صغیر مهاجرت کردند. رود شاندر حد این ایالت و لیدی را تشکیل داده و نواحی آن را مشرف می‌ کرده‌ است. ساکنان  این ایالت علاقه مفرطی به تجارت و صنعت و علم داشته‌ اند. برخی از نویسندگان نوشته‌ اند که یکی از مردان کاریا به امر اردشیر دوم برادرش کوروش کوچک را که به امید به دست آوردن تاج و تخت بجنگ اردشیر دوم برخاسته بود زخم زد و اردشیر در پاداش یک خروس زرّین به او بخشید تا هنگامی که بجنگ می‌ رود در پیشاپیش لشکریان بر سر نیزه خود بر افرازد. ازینرو ایرانیان جنگجویان کاریا را که بر کلاه های خویش نشان تاج خروس (یا پر خروس) داشتند خروسان می‌ نامیدند.

معروف‌ ترین ستون‌ های زن‌ پیکر ستون‌ های نیایشگاه ارختئیون (Έρέχθειον) آتن است. در معماری رنسانس و سده‌ های ۱۸ و ۱۹ نیز این‌ گونه ستون‌ ها کاربرد زیادی داشته‌ است. ستون‌ هایی که در آن پیکر مردانه تراشیده می‌ شد معمولاً شکلی تناور و پهلوانی داشت و از این‌ رو این‌ گونه ستون‌ ها را ستون پهلوان‌ پیکر می‌ نامند.

ویتروویوس، معمار و یکی از لشکریان رومی در کتاب خود می‌ نویسد: در جنگ یونانیان علیه ایرانیان، مردم کاریا (نزدیک اسپارت در لاکونیا) از ایران پشتیبانی کردند. زمانی که یونانی‌ ها سرانجام از پیشرفت ایرانیان در خاک یونان جلوگیری کردند، به تنبیه کاریایی‌ ها پرداختند. مردان کاریایی را کشتند و زنانشان را به بردگی بردند. مقرر شد که این زنان بایستی برای ابد باری به‌ دوش بکشند. به عنوان نمادی از بارکشی ابدی زنان کاریایی، ستون‌ های زن‌ پیکر به معماری یونانی وارد شد.

در زمان اردشیر سوم، آرامگاه هالیکار ناسوس در کاریه ساخته شد که در جهان قدیم شهرتی بسزا داشت و آنرا را یکی از عجایب هفت‌ گانه جهان قدیم می‌ دانستند و هنوز هم نشانی از آن شهرت باقی است. کاریه یکی از قسمت‌ های آسیای صغیر، پادشاهانی داشت که تابع ایران بودند و باج می‌ دادند. در سلطنت اردشیر (۳۵۳ پیش از میلاد.) پادشاه آن موزول نام در گذشت. موزول با آرتمیز ازدواج کرد.

این شهبانو پس از فوت شوهر خواست پیکر او را در جسم خود دفن کند و با این مقصود نعش او را آتش زده و خاکستر آنرا در ظرفی ریخته همه روزه قسمتی از این خاکستر را در شربتی خورد، تا دو سال پس از فوت شوهرش در گذشت. در مدت مزبور شهبانو برای شوهر خود مقبره‌ ای در هالیکار ناس پایتخت کاریه ساخت که از دید بنا و تزیینات یکی از عجائب هفت‌ گانه جهان قدیم گردید و چون برای موزول یاد شده، ساخته شده بود، آنرا موزوله نامیدند (این لفظ اکنون هم در اروپا به آرامگاه اطلاق می‌ شود)

پس از فوت آرتمیز برادر او ایدریه که بالاتر ذکری از او شد، پادشاه کاریه گردید و با دختر عموی خود ،آدا، ازدواج کرد. ایدریه پس از ۷ سال درگذشت و باز زنش بجای او نشست. داستان یاد شده این نکته را تأیید می‌ کند که شاهان هخامنشی بترتیبات درونی ممالکی، که تابع آنان بودند، کاری نداشتند و هر کشور موافق قوانین و عادات خود اداره می‌ شد.

اگه دوست داشتین این مطلبو واسه دوستاتونم بفرستید - زندگی رنگی با پورتال رنگی :)

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که در این بحث شرکت می کنید !

اطلاع از
wpDiscuz