. کشته شدن مرداویچ - پورتال رنگی

کشته شدن مرداویچ

دربارهٔ انگیزهٔ کشته شدن مرداویج آرای گوناگونی توسط مورخان معاصر او، از آن میان مسعودی و صولی، بیان شده‌ است .

کامل‌ ترین شرح از آنِ نویسنده تجارب‌ الامم است. ابو علی مسکویه می‌ گوید: او یاران دیلمی خویش را می‌ نواخت و بر عکس به غلامان ترک سخت می‌ گرفت. ابو علی مسکویه شرح ماجرا را آن‌ سان که از استادش ابوالفضل‌ بن عمید شنیده بود نقل می‌ کند.

در شمار لشکریان او گذشته از مزدوران، غلامان زر خرید ترک نیز یافت می‌ شدند. یک بار تنی چند از این غلامان که تا پاسی از شب سرگرم تیمار اسبان بودند با همهمه ای مرداویج را از خفتن بازداشتند. مرداویج بر انان خشمناک شد و به فرمان وی انان را افسار زدند و همانند اسبان در طویله بستند. این توهین سبب تحریک غلامان ترک شد، پس برای کشتن او هم‌ آواز شدند. هنگامی که مرداویج وارد گرمابه شد، از نگهبان ویژه او خواستند تا سلاح او را به درون نبرد (او بر این عادت بود که همیشه یک دشنه در دستمال به درون گرمابه می‌ برد)، سپس خود به گرمابه رفته به مرداویج حمله‌ور شده و او را به قتل رسانیدند

در الاوراق صولی انگیزه کشته شدن مرداویج به گونه دیگر آمده‌ است. مرداویج سپاهیان خود را به دو گروه کرده بود. گیلیان و دیلمیان هم‌ میهنان و ویژه‌ گان او بودند که ری را به دست ایشان گشوده بود. دیگر ترکان خراسان بودند. پس گروهی از ترکان را برکشید و درنتیجه دیلمیان از او گله‌ مند شدند، او در پاسخ می‌ گفت من ترکان را برای پشتیبانی از شما آورده‌ ام تا پیشاپیش شما بجنگند. شما ویژه‌ گان من هستید. من از شما و برای شما هستم. چون این سخنان به ترکان رسید، برای کشتن او هم‌ داستان شدند و او را در گرمابه کشتند

داستان خاک‌ سپاری مرداویج را ابو مخلد عبدالله بن یحیی که از خدمت‌ گزاران و دولت‌ مردان مرداویج بود چنین یاد کرده‌ است: هنگامی که تابوت مرداویج را به ری بردند من روزی پرجوش‌ تر از آن روز ندیدم، همه گیلیان و دیلمیان چهار فرسنگ راه را پای برهنه پیمودند. او می‌ گفت برادر مرداویج نیز با ایشان پیاده آمد. می‌ گفت: من هیچ سپاه ندیده بودم که پس از مرگ فرمان‌ روا، بی هزینه درم و دینار مردان و سربازانش این‌ چنین به او وفادار بمانند که ایشان بدین شکل به برادرش وُشمگیر پیوستند. کشته شدن مرداویج به دست ترکان نمونه کوچکی از شورش‌ های محلی ترکان و پیش‌ در آمد چیره‌ گی ایشان بر آذربایجان بود. آنان مرداویج را با الهام گرفتن از بغداد به نام ملحد کشتند. بنابر نظر صولی می‌ توان نتیجه گرفت که کشتن مرداویج یک مسأله اجتماعی بوده‌ است، مسعودی نیز تایید می‌ کند که هنگامی که مرداویج می‌ خواست به بغداد رود و خلیفه را دستگیر کند به قتل رسید. ابو علی مسکویه و مسعودی هر دو، خلیفه را در کشتن مرداویج سهیم می‌ دانند. اینان و دو تن از غلامان او بجکم و توزون را نام می‌ برند. این دو بودند که از کینه ترکان نسبت به مرداویج بهره جستند و پس از کشته شدن مرداویج به عراق گریختند و در شمار سپاهیان خلیفه در آمدند و اندک زمانی به مقام امیر الامرایی رسیدند .

loading...
اگه دوست داشتین این مطلبو واسه دوستاتونم بفرستید - زندگی رنگی با پورتال رنگی :)

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که در این بحث شرکت می کنید !

اطلاع از
wpDiscuz