علت ریزش ابرو و درمان آن - پورتال رنگی

علت ریزش ابرو و درمان آن

فرهاد طوسی متخصص پوست و مو در گفت و گو با خبرنگار حوزه بهداشت و درمان گروه علمی پزشکی باشگاه خبرنگاران جوان؛ گفت: کندن ابرو میتواند در ریزش آن تاثیر گذار باشد برای پیشگیری از این امر پیشنهاد می شود به افرادی که قصد دارند به ابروهای خود حالت بدهند، به جای کندن و برداشتن موهای ابرو، آن را با تیغ اصلاح کنند تا حداقل ریشه‌های موی ابروی آنها صدمه نبیند.

طوسی اذعان داشت: از علل ریزش میتواند بیماری های سیستم ایمنی بدن و یا کم کاری تیروئید باشد که ریزش را به صورت ناگهانی در پی دارد که این امر دوره ای و قابل درمان است.

این متخصص پوست ومو افزود: ناراحتی های پوستی همچون اگزما و حساسیت ها و یا مصرف دارو های هورمون می تواند تاثیر گذار باشد.
وی اذعان داشت:در موارد بسیار کمی استرس و محرک های عصبی و الگو های غلط غذایی می‌تواند تاثیرات منفی بر رشد ابرو ها بگذارد.
طوسی در پایان افزود: ریزش موها معمولا به علت کمبود زینک در بدن است و توصیه می شود آزمایش هایی مربوط به کم کاری تیروئید انجام شود.

ابتدا باید بدانیم موی ابرو مانند تمام موهای بدن اعم از موهای سر و مژه‌ها که از بدو تولد وجود داشته‌اند یا موهای وابسته به هورمون‌های جنسی می‌توانند تحت‌تاثیر عوامل مختلف دچار ریزش شوند.

گفتگو با متخصص پوست درباره علت ریزش ابرو و درمان آن

با دکتر غفارپور، متخصص پوست و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره همین موضوع گفت‌وگو کرده‌ایم.

ریزش ابروها یک مشکل یا بیماری شایع است؟

ابتدا باید بدانیم موی ابرو مانند تمام موهای بدن اعم از موهای سر و مژه‌ها که از بدو تولد وجود داشته‌اند یا موهای وابسته به هورمون‌های جنسی (ریش و سبیل و موهای زیر بغل، نواحی تناسلی، دست‌ها و پاها) می‌توانند تحت‌تاثیر عوامل مختلف دچار ریزش شوند. موهای سر، مژه و ابروها تحت‌تاثیر یک عامل مشترک دچار ریزش می‌شوند و در عین حال همین عامل مشترک ممکن است در یک مقطع زمانی باعث ریزش موی یکی از این مناطق شود. پس ممکن‌است علاوه بر موی سر که ریزش آن یک مشکل شایع است، موی ابروها نیز بریزد.

چه عواملی ممکن است باعث ریزش ابروها شود؟

عوامل متعددی می‌تواند در ریزش موی ابروها تاثیرگذار باشد ولی یکی از شایع‌ترین این عوامل، کندن یا در اصطلاح برداشتن ابروهاست. مشکلی که بیشتر گریبانگیر خانم‌هاست و معمولا نتیجه این کارشان را در دوره میانسالی متوجه می‌شوند.

این کار چه تاثیری بر کم‌پشت شدن ابروها دارد؟

وقتی موهای ابرو از ریشه کنده می‌شوند و این کار مداوم تکرار شود، قابلیت رشد مجدد خود را از دست می‌دهند. ریشه موها در این ناحیه به دلیل کنده شدن مداوم فیبروزه و خشک می‌شود. به همین دلیل در خانم‌های مسن از ابروها فقط یک ردیف باریک باقی می‌ماند. درواقع در طول سال‌ها و در اثر کندن مداوم ابروها، ریشه مو قابلیت و فرصت رشد مجدد خود را از دست داده است.

آیا راهی برای جلوگیری از بروز ریزش ابرو وجود دارد؟

پیشگیری از ریزش ابرو بسیار ساده است؛ به افرادی که قصد دارند به ابروهای خود حالت بدهند، توصیه می‌کنم به جای کندن و برداشتن موهای ابرو، آن را با تیغ اصلاح کنند تا حداقل ریشه‌های موی ابروی آنها صدمه نبیند.

برای افرادی که دچار ریزش ابرو و کم‌پشتی آن شده‌اند راه درمانی وجود دارد؟

بله؛ داروی مناسبی که اغلب برای این مشکل توصیه می‌شود، ماینوکسیدیل است. باید گوش‌پاک‌کن را به آن آغشته کرد و روی پوست ناحیه ابرو مالید. اگر این کار مداوم انجام شود، معمولا بعد از ۶ ماه مشکل حل می‌‌شود. البته بعد از رشد مجدد ابروها نباید مصرف دارو قطع شود و بهتر است استفاده از ماینوکسیدیل به طور منظم (هفته‌ای ۲ تا ۳ بار) ادامه داشته باشد.

آیا عامل دیگری هم در ریزش ابروها تاثیرگذار است؟

بله، بیماری طاسی منطقه‌ای هم می‌تواند باعث ریزش موی ابرو شود. این عارضه که ممکن است نواحی مختلف پوست را درگیر کند، پوست یک منطقه به وسعت یک سکه را دچار ریزش مو می‌کند. اگر ابروها دچار این عارضه شوند، موهای ابرو می‌ریزند. ریزش سکه‌ای مو یک بیماری خودایمنی است که در آن بدن ریشه مو را به‌عنوان دشمن تلقی می‌کند و آن را از بین می‌برد.

راه درمانی هم برای ریزش سکه‌ای موها وجود دارد؟

بله، این بیماری از روی علایم بالینی یا با استفاده از نمونه‌برداری از ریشه مو قابل تشخیص و درمان است. معمولا موی افراد بعد از طی دوره درمان دوباره به حالت اول بازمی‌گردد.

آیا عوامل ارثی هم در کم‌مویی ابروها و ریزش آنها تاثیرگذار است؟

بله، برخی افراد از ابتدای زندگی دچار کم‌مویی هستند که به آن «هیپوتریکوز» گفته می‌شود. برخی افراد نیز تحت‌تاثیر عوامل ژنتیکی به‌تدریج دچار ریزش ابرو می‌شوند. معمولا در مواردی که ریزش ابرو وراثتی است، درمان موثری برای جلوگیری از آن وجود ندارد و درمان‌ها فقط این روند را کند می‌کند یا به تعویق می‌اندازد اما ژنتیکی یا اکتسابی بودن این مساله حتما باید از طریق انجام آزمایش ثابت شود.

برخی متخصصان کمبود روی (زینک) یا کم‌کاری تیرویید را هم در ریزش ابروها موثر می‌دانند.

این نظر درست است اما هر دوی این مشکلات در موارد حاد باعث ریزش موها و ابروها می‌شوند. در صورت ابتلا به کم‌کاری تیرویید یا کمبود زینک، پیش از ریزش موی ابرو، علایم قطعی دیگری بروز می‌کند که نیاز به درمان را ضروری خواهد کرد. در مورد کمبود زینک، طبق بررسی‌‌های انجام شده در کشور، این اتفاق بسیار نادر است. برای احتیاط به فردی که دچار ریزش ابروهاست، توصیه می‌شود آزمایش‌های مربوط به کم‌کاری تیرویید را انجام دهد.

برخی معتقدند سوءتغذیه و مواردی مثل مکمل‌‌ها و فست‌فودها باعث ایجاد این مشکل می‌شوند. این تصور درست است؟

سوءتغذیه فقط در موارد بسیار شدید بر رویش یا ریزش ابروها تاثیر می‌گذارد. منابع علمی معتبری که در آنها در مورد ارتباط مصرف فست‌فود و ریزش ابروها مطلبی باشد، وجود ندارد اما مصرف بیش از حد مکمل‌هایی مثل ویتامین A می‌تواند روی ریزش موی سر تاثیر داشته باشد.

آیا استرس هم در ریزش موی ابروها موثر است؟

استرس به تنهایی نمی‌تواند عامل ریزش مو باشد ولی می‌تواند آن را تشدید کند یا شروع آن را جلو بیندازد. به‌طور کلی استرس بسیاری از بیماری‌ها را تشدید می‌کند یا باعث بروز آنها می‌شود ولی در صورتی که استعداد آن در فرد وجود داشته باشد.

علت ریزش ابرو و درمان آن از نگاهی دیگر

علل متعددی وجود دارند که باعث ریزش موقت یا دائم ابرو می شود:
مو در اثر عوامل متعددی که بر چرخه رشد آن اثر می گذارد، تاثیر می پذیرد. مصرف داروها از جمله داروهای شیمی درمانی ی بیماریهای پوستی که باعث بروز التهاب شدید در منطقه دارای مو می گردد باعث ریزش ابرو می گردد.

بیماریهای هورمونی یا غدد درون ریز نیز می تواند بر فولیکول مو تاثیر بگذارد. بیماریهای اتوایمیون و بیماریهای عفونی نیز بر مو تاثیر دارد.

علل ریزش ابرو عبارتند از :

۱- بیماریهای غدد درون ریز یا تغییرات هورمونی :

عواملی که بر تعادل هورمونی فرد تاثیر بگذارد می تواند باعث ریزش ابرو شود. این تغییرات هورمونی شامل حاملگی، بیماریهای تیروئیدی و مصرف قرصهای پیشگیری از بارداری است که خوشبختانه پس از قطع آن رویش مجدد رخ خواهد داد.
از علل دیگر مصرف داروهای هورمونی مثل دانازول، داروهای پیشگیری از بارداری، پروژسترون، دی اتیل استیل بسترول (DES) و HCG است.

۲- شیمی درمانی :

اثر شیمی درمانی کاملا مشخص نیست. شیمی درمانی بر فعالیت بسیاری از سلولها تاثیر می گذارد و این موجب ریزش موقت مو می شود. شایعترین داروهای شیمی درمانی که باعث ریزش مو می گردد عبارتند از: سیکلوفسفاماید، بلئومایسین، دونوربیسین، متوتروکسات، تاموکسی فن، تاکسول، وینبلاسیتن، کلشی سین، ملفالان، ۵ فلورویوراسیل، اتوپوسید، اتامبوتول، اینترفرون آلفا، اینترلوکین.

۳- سرطانهای مهاجم :

سرطانهایی که از محل خود انتشار پیدا می کنند و مو را درگیر می کند مثل لنفوم که با درگیری و صخامت تکه ای پوست همراه است و یا لوسمی که به بافتهای عمقی انتشار پیدا می کند.
مایکوز فونگوئید
لوسمی
سرطانهای موضعی پوست مثل BCC، SCC
سارکوم کاپوزی

۴- عفونت ها :

عفونتهایی که مستقیما بر فولیکول یا ساقه مو اثر می کند ریزش موی تکه ای یکی از مشکلاتی است که در بیماری سیفلیس دیده می شود. شایعترین عفونتهای موثر بر مو عبارتند از:
عفونتی قارچی : عفونتهای قارچی که بیشتر پوست سر را درگیر می کند می تواند باعث ریزش مو موقت شود.
شپش : خارش و خراشیدن ابرو و مژه باعث کندن آن می شود.
بیماری هانسن : می تواند باعث نازک شدن موی ابرو شود.
سیفلیس: باعث ریزش موی “بید خورده” می شود که بیشتر در مراحل پیشرفته می شود.

۵- بیمایهای اتوایمیون:

از مهمترین آنها می توان به لوپوس اریتماتو، آلوپسی آره آتا و ویتلیگو اشاره کرد.

۶- التهاب

التهاب ناشی از بیماریهای معمولی پوستی از جمله سبوره، پسوریازیس، اگزما و درماتیت تماسی می تواند در اثر خارش و خراشیدن منجر به ریزش موی ابرو شود.

۷- تومورهای پوستی

که به سرعت روی پوست رشد می کنند به این دلیل که مو قادر نیست به درون این لایه ضخیم نفوذ کند، قابلیت رشد در این تومورها را ندارد از جمله این ضایعات پوستی می توان به سبورئیک کراتوز، مول، هیپرپلازی غدد سباسه، زگیل و همانژیوم اشاره کرد.

۸- اختلالات انفیلتراسیون

از جمله آلوپسی موسینوس، بیماریهای اسکلروز و اسکار خصوصا کلوئیدهای بزرگ

۹- داروها:

موی ابرو نیز مانند سایر موها تحت تاثیر بعضی از داروها ریزش پیدا می کند از جمله آنها:
– داروهای ضد فشار خون مثل پروپرانولول، اتنولول، کاپتوپریل، کلونیدین
– داروهای روانپزشکی مثل: Prozac، لیتیوم، هالدول، آمی تریپتلین، دوگزپین، ایمی پرامین
– داروهای تشنج: فنی توئین، فنوباربیتال و اسید والپروئیک

۱۰- فلزات سنگین و مواد سمی:

از جمله نقره، ارسنیک، تالیوم، ید و طلا

۱۱- مصرف بیش از حد ویتامین و مواد معدنی:

از جمله ویتامین B و مشتقات ویتامین A که از جمله عوارض داروهای اکوتان و اترتینات است.

۱۲- عوامل متفرقه:

از جمله گازها هالوتان در بیهوشی عمومی، هیپرتری گلیسیریدمی یا افزایش چربی خون، مصرف موضعی قطره های بتابلوکر چشمی موجب ریزش ابرو و مژه می گردد، که قابل برگشت است.
تریکوتیلوماتیا که یک عادت رفتاری است که با کندن مو همراه است. انجام مکرر آن باعث ریزش دائمی مو می گردد. و کندن بیش از حد مو که می تواند باعث ریزش دائمی مو شود. فولیکول موی ابرو به کندن حساس است و بنابراین بهتر است که فرم مورد دلخواه ابروی خود را در نظر بگیرید و از تغییر مداوم آن جلوگیری کنید.

آلوپسی آندروژنیک نیز که فرمی از طاسی است می تواند به مرور زمان بر موی ابرو اثر گذاشته و آن را نازک کند که این مشکل می تواند بدلیل تغییرات هورمونی یا تغییرات موی ابرو به واسطه افزایش سن فرد باشد.
از جمله علل شایع کم شدن موی ابرو ضربه های فیزیکی است مثل تصادف، سوختگی، حرارتی، شیمیایی یا الکتریکی.

درمان ریزش ابرو:

– در مواردیکه بیماری سیستمیک یا موضعی وجود داشته باشد، باید تحت درمان مناسب قرار بگیرند و در صورت کنترل مشکل داخلی، با استفاده از جراحی پیوند ابرو امکان ترمیم وجود دارد.
– در مواردیکه علت ریزش ابرو بیماریهای روانپزشکی از جمله تریکوتیلومانیا باشد، فرد باید تحت درمان مناسب قرار بگیرد. چرا که در صورت عمل جراحی یا مصرف دارو کندن مجدد آن امکان دارد.
در صورتیکه علت ریزش ابرو، اسکار جراحی، ترومایا سوختگی باشد، با استفاده از جراحی پیوند ابرو قابل ترمیم می باشد.
– بعضی پزشکان از ماینوکسیدیل موضعی در درمان ریزش ابرو استفاده می کنند که در صورتیکه فرضیه موثر بودن آلوپسی آندروژنیک بر موی ابرو را بپذیریم، می تواند در کاهش ریزش ابرو مفید باشد.

منبع:صدف نیوز، باشگاه خبرنگاران جوان، هفته نامه سلامت