بایدها و نباید های ازخودگذشتگی در رابطه بین همسران

روانشناسی , زناشویی 07 مهر 1396 2 دیدگاه

از خودگذشتگی در رابطه بین همسران

معنای از خود گذشتگی

اصولا هنگامى كه نعمتى به ديگرى مى رسد و خود شخص از او محروم ميماند، چهار حالت مختلف در او پيدا مى شود.

نخست اينكه آرزو مى كند همانگونه كه ديگران دارند، او هم داشته باشد، اين حالت را غبطه مى خوانند و حالتى است قابل ستايش چرا كه انسان را به تلاش و كوشش سازنده اى وا مى دارد، و هيچ اثر مخربى در اجتماع ندارد.

ديگر اينكه آرزو مى كند آن نعمت از ديگران سلب شود و براى اين كار به تلاش و كوشش بر مى خيزد اين همان حالت بسيار مذموم حسد است، كه انسان را به تلاش و كوشش مخرب در باره ديگران وا مى دارد، بى آنكه تلاش سازنده اى در باره خود كند.

سوم اينكه آرزو مى كند خودش داراى آن نعمت شود و ديگران از آن محروم بمانند، و اين همان حالت بخل و انحصار طلبى است كه انسان همه چيز را براى خود بخواهد و از محروميت ديگران لذت ببرد.

چهارم اينكه دوست دارد ديگران در نعمت باشند، هر چند خودش در محروميت بسر ببرد و حتى حاضر است آنچه را دارد در اختيار ديگران بگذارد و از منافع خود چشم بپوشد و اين حالت والا را ايثار مى گويند كه يكى از مهمترين صفات برجسته انسانى است.

تقریبا همه ما در اوایل رابطه خودمان را کاملا وقف عشقمان می کنیم و هیچ چیز دیگری به جز او برایمان مهم نیست. هر کاری برای خوشحال شدن او می کنیم چون با خوشحالی او خوشحالیم. تصورمان این است که با وقف کردن خودمان مسیر را برای یک رابطه شاد و پایدار هموار می کنیم. عشق کورمان می کند به طوری که حتی قادر نیستیم چیزهایی که جلوی چشممان اتفاق می افتد را ببینیم.

تصور می کنیم که همه تلاش هایمان را می بیند اما وقتی می بینیم تلاش ها متقابل نیست رنجش میگیریم و حتی نمی توانیم دلیل ناراحتی مان را به زبان بیاوریم به همین دلیل او متوجه این تغییرات نمی شود. ارتباط برقرار نکردن و تلاش های یک طرفه تمام چیزهایی که روزی خیلی زیبا بودند را از بین می برد. اینجاست که به این فکر می کنید واقعا از رابطه چه می خواهید.

باید ها و نباید های از خودگذشتگی در رابطه بین همسران

شاد کردن همسرتان به قیمت نادیده گرفتن شادی خودتان رابطه را بدتر می کند.

بعضی ها ذاتا بخشنده هستند و به ظاهر در ازای بخششان هیچ انتظاری از طرف مقابل ندارند. اما در واقعیت خواه نا خواه انتظار بوجود می آید.

بعضی ها هم ذاتا گیرنده هستند. شاید خودشان این را نمی خواهند اما ذاتا بی توجه هستند. غریزه انسان ها به سمت تنبلی گرایش دارد. اگر کسی دائما و بدون هیچ انتظاری مراقبتان باشد و برای شما تلاش کند شما نیز بدون این که به جبران تلاش ها فکر کنید عادت می کنید که فقط او باید تلاش کند.

دهنده برای این که قلب گیرنده را به دست بیاورد بیشتر تلاش می کند به این امید که روزی لطف او را پاسخگو باشد. در رابطه قربانی کردن لازم است اما نه قربانی کردن خواسته ها و اولویت های خودتان فقط به خاطر شاد کردن طرف مقابل. اولویت های همسرتان بر شما برتری پیدا می کند و اینجاست که متوجه می شوید شما هیچ حقی در این رابطه ندارید. حتی درمی یابید علایقی که روزی برایتان خیلی مهم بود را از دست داده اید و دیگر خود واقعی خودتان نیستید. همان شخصی که در اوایل رابطه بودید.

عشق یک معادله دو طرفه است

اگر به رابطه به عنوان یک معادله نگاه کنید می بینید که در رابطه دو نفر وجود دارند و اگر دهنده در این رابطه فقط یک نفر باشد رابطه یک طرفه ایجاد می شود.

معادله رابطه یک طرفه به این شکل است: ۱+۰=۱

۱ دهنده است و ۰ گیرنده. وقتی دهنده در ازای تلاش هایش هیچ چیزی از گیرنده دریافت نمی کند در معادله تنها می ماند.

رابطه یک طرفه هر دو را خسته و ناامید می کند. گیرنده که عادت کرده بدون هیچ تلاشی دریافت کند حتی نمی تواند تشخیص دهد که چه مسائلی در رابطه وجود دارد. این عدم تعادل باعث خراب شدن رابطه می شود.

معادله رابطه باید به این شکل باشد: ۱+۱=۲

۲ نفر. در یک رابطه ۲ نفر وجود دارند. در یک رابطه سالم تلاش های هر دو طرف لازم است. دو نفر که علاوه بر این که چیزهایی می دهند در مقابل چیزهایی هم دریافت می کنند. در یک رابطه سالم اگر یکی از طرفین بیشتر تلاش کند طرف دیگر هم باید در مقابل تلاش هایش را بیشتر کند. پس معادله می تواند به این شکل هم باشد: ۲+۲=۴ یا ۳+۳=۶ پس تعادل زمانی برقرار است که هر دو طرف به یک اندازه تلاش کنند.

ایجاد یک رابطه برابر

خواسته ها و نیازهای شما به اندازه خواسته ها و نیازهای همسرتان مهم هستند. پس درباره انتظاراتتان صحبت کنید تا رابطه محکم تری بسازید. وقتی درک کنید که هر دو مستحق عشق  احترام برابر هستید رابطه بهتر و سالم تری خواهید داشت.

وقتی پیش خودتان تعیین کردید که در مقابل تلاش هایتان چه چیزی می خواهید آن را در آرامش با همسرتان در میان بگذارید. او را به بازخورد تشویق کنید و درباره انتظاراتی که دارید و ندارید بگویید و در مقابل از او هم بخواهید که انتظاراتش را به شما بگوید.

رابطه به معنای از خودگذشتگی نیست بلکه به معنای مصالحه و سازش است با کمی از خودگذشتگی که برای هر دو طرف لازم است. تنها در این صورت است که می توانید تعادل را در رابطه بوجود بیاورید.

همانطور که دوست دارید همسرتان را خوشحال کنید باید خوشحالی خودتان هم در اولویت و مهم باشد. اگر دائم تلاش کنید و در مقابل هیچ چیزی دریافت نکنید در نهایت خسته و ناامید می شوید.

گفتگو در رابطه بسیار مهم است. همیشه درباره انتظاراتتان با هم گفتگو کنید چون بعد از به هم ریختن رابطه از ناگفته هایی که باید می گفتید پشیمان می شوید. هیچوقت از بازگو کردن نگرانی هایتان نترسید. در این صورت هیچوقت رابطه سالمی نخواهید داشت.

2
دیدگاه بگذارید

1 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
  Subscribe  
Notify of
مینا

بسیار عالی بود .ممنون. همین نگفتن خواسته ها یا به اصطلاح خودمون رودربایستی ، باعث بهم خوردن یک رابطه و تموم شدن خوشبختی همسران میشه. بعضی افراد در شروع زندگی به حدی افراطی ابراز محبت و لطف میکنن که ، وقتی بعد یک مدت خود واقعی شون را نشون میدن ، همسرشون فکر می‌کنه احساسش عوض شده و هزار جور فکر دیگه. وقتی فقط ما مهربانی و گذشت داشته باشیم بطور یکطرفه، احساس قربانی بودن میکنیم. طرف مقابل هم فکر می‌کنه ما این مدلی هستیم و خودش همین طور که هست خوبه.