معرفی 20 ویژگی دوست بد - پورتال رنگی

معرفی 20 ویژگی دوست بد

گاهی اوقات تشخیص دوستان واقعی از غیر واقعی کمی دشوار می شود. با این نشانه ها می توانید دوستان غیر واقعی را تشخیص دهید.

بعضی افراد ممکن است برای شروع دوستی خیلی به شما اهمیت بدهند تا توجهتان را جلب کنند اما پس از مدتی شخصیت حقیقی خودشان را نشان می‌دهند. اگر شما انسان حساسی باشید ممکن است نسبت به این افراد که سعی می‌کنند از شما استفاده کنند آسیب پذیر باشید.

۲۰ نشانه که به شما در تشخیص دوستان غیر واقعی کمک می‌کند

۱.وقتی به آنها احتیاج دارید ناپدید می‌شوند.

۲. آنها اغلب درمورد دیگران غیبت می‌کنند( پس احتمالا غیبت شما را هم می‌کنند)

۳. وقتی اوضاع بر وفق مرادشان نباشد سعی می‌کنند به خاطر کارهای گذشته‌تان به شما احساس گناه و عذاب وجدان بدهند.

۴. نسبت به موفقیت و شادی شما احساس خوشحالی نمی‌کنند.

۵. آنها نسبت به شناخت عمیق‌تر شما احساس بی علاقگی می‌کنند.

۶. آنها شما را برای افکار و عقایدتان مورد قضاوت قرار می‌دهند.

۷. آنها بی رحمانه اشتباهات و نقاط ضعفتان را قضاوت می‌کنند.

۸. به ندرت اول برای کارهای پا پیش می‌گذارند.

۹. آنها همیشه محوریت گفت و گو را به سمت خودشان بر می‌گردانند.

۱۰. آنها هرگز به خاطر شما در مقابل دیگران نمی‌ایستند.

۱۱. آنها اغلب قول‌هایشان را زیر پا می‌گذارند.

۱۲. آنها فقط به خودشان اهمیت می‌دهند.

۱۳. آنها گاهی تیکه می‌اندازند و زخم زبان می‌زنند تا شما را سردرگم کنند و آزار بدهند.

۱۴. آنها چیزهای می‌گویند که شما را جلوی دیگران خجالت زده کنند.

۱۵. آنها فقط وقتی به شما نیاز دارند یا حوصله شان سر رفته با شما ارتباط برقرار می‌کنند.

۱۶. آنها سریع بهشان بر می‌خورد و عصبانی ‌می‌شوند.

۱۷. آنها به اشتباهات گذشتهٔ‌ شما می‌چسبند و مدام آنها را یادآوری می‌کنند.

۱۸. آنها فاز منفی و مود بد خودشان را به شما و دیگران منتقل می‌کنند.

۱۹. آنها اتفاقات و مسائل مهم زندگی شما را فراموش می‌کنند.

۲۰. آنها به راحتی وقتی به نفعشان نباشد اصلا شما را نمی‌شناسند.

این دوستان غیرواقعی یا فیک اغلب خودخواه هستند، رفتاری بچه گانه دارند، انعطاف پذیر نیستند و هوش هیجانی ندارند و نمی‌دانند که دوست خوب بودن اصلا چه شکلی است.

گاهی اوقات هم هست که افراد بزرگتر می‌شوند و سنشان بالاتر می‌رود و پخته‌تر می‌شوند و به همین دلیل ممکن است در طی زمان از یک دوست فیک تبدیل به یک دوست واقعی شوند. در این لحظات، مسئلهٔ مهم این است که شما از لحاظ احساسی مراقب خودتان باشید و برای این دوستی حد و مرز تعیین کنید یا اینکه کلا از آنها دوری کنید.

اگر دیدید دوستتان بیش از حد موجب ناراحتی شما می‌شود و انرژی و احساسات شما را هدر می‌دهد شاید بهتر باشد که رابطه‌تان را قطع کنید و به دنبال کسانی بگردید که لحاظ ذهنی بیشتر به شما نزدیک است و دنبال یک دوستی واقعی است.

مانند هر رابطهٔ دیگری، رابطهٔ دوستانه هم دو طرفه است به همین دلیل شما هم باید آن دوستی باشید که دوست دارید دیگران برای شما باشند!

در مورد ملاک های انتخاب دوست بیشتر بدانید

امـام صـادق ع می فرماید هیچ ارزش و بهایی ندارد رفاقت و دوستی با کسی که آنچه برای خود می خواهد, برای تو نخواهد

امـام صـادق(ع) می‌فرماید: هیچ ارزش و بهایی ندارد رفاقت و دوستی با کسی که آنچه برای خود می‌خواهد، برای تو نخواهد. حـسـاسیت نسبت به مشکلات و نیازهای افراد، یکی از صـفـات بـرجـسته و پسندیده اهل ایمان است. افرادی که براساس ایـمـان بـه مبدا و معاد و سایر مقدسات، پیمان دوستی بسته‌اند، خـود را جـدای از دیگران نمی دانند و همواره به فکر هم‌نوعان و دوستان خود هستند.

● برخورداری از روح اجتماعی

مـرتضی مطهری با اشاره به حدیثی از پیامبر(ص) می‌نـویـسد: (مثل اهل ایمان در دوستی متبادل و عاطفه مـشـترک، همانا مثل یک پیکر است که چون عضوی درد می‌گیرد، سایر اعـضای جسد بی‌قراری و همدردی می‌کنند، درجه حرارت بدن بالا می‌رود و تـب عارض می‌گردد، استراحت و آسایش از تمام بدن رخت برمی‌بندد، بی‌خوابی پیدا می‌شود. خاصیت موجود زنده این است که بین اعضا و اجزا همکاری و همدردی و هماهنگی هست و آن جماد و مرده است که از خراب شدن یک جز اثـری در سـایـر اجزا[یش] دیده نمی‌شود.

جامعه نیز به نوبه خود حـیات و ممات دارد. روح اجتماعی نیز به نوبه خود حقیقتی است از حـقـایـق ایـن جـهان. اگر روح اجتماعی وجود داشته باشد و جامعه زنـده و جـاندار بـاشد، بدون شک همدردی و همکاری در آن جامعه وجـود دارد؛ دیگر در آن جامعه جنس تقلبی برای یکدیگر تهیه نمی کـنـنـد، به یکدیگر کم نمی فروشند، رعایت انصاف و عدالت را می‌نمایند و در خوشی و ناخوشی دیگران شریک هستند.) در حـقـیـقت، انسان برخوردار از روح اجتماعی، انحصارگر و منفعت‌طـلـب نـیـست که همه خوب‌ها را منحصرا برای خود بخواهد و با در نـظـر گـرفـتـن منافع خود تا زمانی به رابطه خود با دیـگـران ادامه دهد که منافعش ایجاب می‌کند. بلکه او انسان فداکار و باانصافی اسـت کـه در بـرخـوردهـای اجتماعی همواره خود را جای دیگران می‌گـذارد و بـرای دیـگـران هـمـان را پسند می‌کند که برای خود می‌پسندد و همان را بد می‌شمرد که برای خود بد می‌داند. افـراد بـرخـوردار از چنین روحیه عالی و ارزشمند، شایسته ترین دوسـتـان و بـهـترین همراهانی هستند که انسان می‌تواند در پرتو خـیر و برکت و با تکیه بر دوستی‌های صمیمانه و پایدار آنان، بر مـشـکلات زندگی و ناملایمات و سختی‌های روزگار چیره گشته و زمینه‌های رشد و نیل به سعادت و خوشبختی را برای خود فراهم سازد. نـوع‌دوسـتـی و نـوع‌گـرایـی ایـن قـبیل دوستان، مهم‌ترین عامل بـازدارنـده‌ای است که آنان را از هر نوع خیانت و خسارت و زیان رسـانـدن بـه دوسـتـان خـود باز می‌دارد. قلب چنین افرادی برای دوسـتانشان می‌تپد، دست و پا و گوش و زبان و تمام وجود آنان در راسـتـای مـنافع دوستانشان در تکاپو و فعالیت است، آنان در صدد کـاسـتن از بحران‌ها و مشکلات دوستان خود هستند و نه مشکل‌ساز و بحران‌آفرین.

● خیرخواهی و انصاف

طبع هر انسان طوری است که نسبت به افراد همفکر و هم عقیده خود و کـسـانی که دیدگاه و نظر او را در مسائل مختلف زندگی بپذیرند و تـایـیـد کـنند، علاقه نشان می‌دهد. فـرق نمی کند مسئله مورد توافق، موضوعی کم ارزش و پیش پا افتاده باشد یا مسئله‌ای مهم و قابل توجه، بـه طـور کـلـی تعریف و تمجید و احسنت گفتن و طرفداری کـردن دیـگران از آنچه ما پذیرفته ایم، برای هریک از ما انسان‌ها ذاتا مسرت‌بخش و امری طبیعی است و این امر در متمایل ساختن و تـشـویـق افـراد به نزدیک شدن به دیگران و برقرار کردن رابطه دوستانه با آنان بسیار موثر است. در ایـن که هیچ یک از ما انسان ها، به جز معصومان، مصون از خطا و اشـتـبـاه نـیستیم، تردیدی نیست.

این طور نیست که هرچه را ما پـذیرفته ایم یا هر اندیشه‌ای داشتیم یا از هرچه خوشمان آمد، بجـا و درسـت باشد. ممکن است برخی از دیدگاه‌ها و داوری‌های مـا دربـاره مـسـائـل مـختلف نادرست و ناصحیح باشد. اما در این مـسـئله که آیا هرکس نسبت به ما خوشبین بود و از فکر و اندیشه و دیـدگاه ما در مسائل مختلف تعریف و تمجید کرد و همواره مدح و ثـنـای مـا را گـفت، شایسته دوستی و ارتباط است یا خیر، با تـوجه به سطح فکر و فرهنگ افراد و برداشت آنان از دوست و دوستی در زندگی، دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. افـراد سـطحی‌نگر و کوته‌فکر که ظاهربین‌اند و به دوست و دوستی هـمـانـنـد کـالایـی یـک بـار مصرف می‌نگرند و هدف‌های زودگذر و نـاپـایـدار در نـظـر آنـان جـلوه گر است، از این قبیل تعریف و تـمـجیدها بسیار مسرورند و دوستان خود را از مـیـان کسانی برمی‌گزینند که با هر فعل و هر حرکتی که از آنـان صادر می‌شود موافق و هم‌ساز باشند و بر کارهای آنان مـهر تایید زنند و در مقابل خطاها و انحرافات و گناهان آنان دم فـرو بندند و لب به اعتراض و انتقاد نگشایند.

اما افراد خردمند و تیزبین که با توجه به معیار خیرخواهی و انصاف، دوستان خود را بـرمی گزینند در این مسئله رای و نظری دیگر دارند. آنان در صدد اصـلاح و رشـد و تـعالی خویش‌اند و انتقاد سازنده را بر تعریف و تـمـجـیدهای نابجا و چاپلوسانه ترجیح می‌دهند و با آغوشی باز بـه اسـتـقـبال امر و نهی و تذکرات سازنده دوستان خود می‌روند. آنـان در مـکـتـبـی تـربیت شده‌اند که معتقد است بهترین دوستان کـسـانی هستند که دیگران را به راه صواب و کار خیر رهبری کنند، عـیوبشان را بازگو نمایند و خطاها و اشتباهاتشان را یادآور شوند.

زندگی رنگی با پورتال رنگی